Tellura
← Powrót do powieści

Rozdziały 21–40 (1/6)

Rozdział 7 · 3238 słów · ~17 min czytania

Hyeongsik zwrócił się do rozsierdzonego Kim Jong-ryeola:

— Ale czy takie nieodpowiednie postępowanie na cokolwiek się zda? Trzeba wytrzymać.

— Nie, panie. Już trzy lata wytrzymywaliśmy — odparł tamten, najwyraźniej zdecydowany doprowadzić do wydalenia Bae Hak-gama. Kim Jong-ryeol ciągnął dalej:

— Oto ponad dwustu odważnych młodych ludzi zawarło sojusz. Teraz nie możemy się cofnąć ani o krok.

— A jeśli główny przełożony nie wyrazi zgody, to co wtedy?

Na słowo „przełożony" Kim Jong-ryeol nieco stracił rezon. Przez chwilę kręcił głową, rozmyślając, po czym rzekł:

— To co, nas wydalą. Czy poza Szkołą Gyeongseong nie ma innych szkół?

— Lecz bez względu na to, jak wielka jest krzywda, zbiorowe odejście ze szkoły nie jest właściwe. I czy to nie trudno opuścić swoją macierzystą szkołę?

— Co to za macierzysta szkoła? Była nią tylko wtedy, gdy dyrektorem był Park Seonsaeng, a wicedyrektorem Yun Seonsaengnim... Teraz nie mam już do niej ani krzty przywiązania. Siedzi tam dyrektor, który niczego nie pojmuje... a ten niby-wicedyrektor tylko po domach publicznych się szlaja... — Oczy Kim Jong-ryeola nabiegły gniewem. Gdy Yi Hui-gyeong usłyszał „ten niby-wicedyrektor", szturchnął Kima w bok:

— Hej, co ty wygadujesz?

— A co? Właśnie takiego wicedyrektora!

Hyeongsik rzekł z troską:

— Więc teraz zamierzacie iść do domu dyrektora?

— Tak, odwiedzimy pana dyrektora, a około dziesiątej pójdziemy do samego przełożonego. Podobno wstaje dopiero koło dziesiątej... A czy pan, panie profesorze, popiera naszą sprawę?

— Jestem jednym z nauczycieli, więc nie mogę otwarcie mówić o poparciu. Powinienem jednak zastanowić się, jak zapobiec całej tej sytuacji — odrzekł Hyeongsik, odprawiając obu młodych.

W duchu Hyeongsik całkowicie zgadzał się z usunięciem Bae Hak-gama. Nieraz, przy okazji rozmów na lekcjach, zdarzyło mu się rzucić podobne słowo. Spośród czterystu uczniów i dziesięciu nauczycieli nie było ani jednej osoby, która darzyłaby Bae'a sympatią. Nawet nauczyciele starali się z nim nie rozmawiać, a uczniowie mijali go na ulicy, udając, że nie widzą. Ktoś nieznany anonimowo doradzał Bae Hak-gamowi złożenie rezygnacji. Innym razem podczas lekcji historii lub geografii, prowadzonych przez Bae'a, na tablicy pojawił się napis: „Gdyby Bae Hak-gam został dyrektorem, byłby najlepszym historykiem i geografem pod słońcem". Jeszcze gdzieś w ustępie wyryto ołówkiem: „Bar michałkowe Bae Hak-gama" – te dziecięce gryzmoły zapewne należało przypisać uczniowi z pierwszej lub drugiej klasy, który po tym, jak Bae zrugał go: „Ty, człowieku czy co?", wyszedł i w złości to napisał. Nie było nauczyciela bez przezwiska, ale Bae Hak-gam miał ich najwięcej ze wszystkich. Inne przezwiska nadawano dla zabawy, ale te Bae'a – z nienawiści i urazy. Młodzi uczniowie, których zbeształ purpurowym ze złości obliczem okrzykiem: „Ty, człowieku czy co?”, nie śmieli odpowiadać na miejscu, ale gdy tylko znaleźli się za bramą, wyciągali język i wołali za nim dwa-trzy nowe przezwiska (wymyślone przez nich samych lub zasłyszane), by w ten sposób uśmierzyć swój gniew. Przezwiska te stały się lekarstwem na gorzkie traktowanie przez surowego Bae Hak-gama. Gdy cała grupa uczniów naraz usłyszała od niego: „Wy, ludzie czy co?", zbierali się w jednym miejscu i jak mnisi o świcie śpiewający modlitwy, wykrzykiwali wszystkie przezwiska Bae'a. Dopiero gdy porządnie się wykrzyczeli i ulżyło im trochę, krzyczeli: „Dalej, dalej, hycel, rahure!" – wykrzykując przezwisko, które w danej sytuacji wydawało im się najstosowniejsze, po czym wybuchali śmiechem.

Trzy najpopularniejsze przezwiska to: Pitbull, Lis i Pies. Pitbull oznaczał okrucieństwo, Lis – podstępność, a Pies miał głębsze znaczenie. Po pierwsze, Bae Hak-gam lizał stopy i jadł odchody hrabiego Kim, pełniąc rolę niemieckiego psa tropiącego. Innym razem był wobec podwładnych bezwzględny, a wobec wyższych rangą zachowywał się jak stary pies, który macha ogonem i liże kopyta swego pana – kłaniał się w pas i bił czołem przed każdym, kto stał wyżej. Gdy zaś miał do czynienia z kimś niższym, umyślnie odchylał się do tyłu i wciągał język, a gdy stawał przed wyższym rangą, całe jego ciało odprężało się, głowa i plecy same się zginały, a ścięgna języka rozciągały, by wydobyć z siebie jak najwięcej form grzecznościowych: „raczy pan", „czyżby raczył pan". W ten sposób zręcznie zdobył zaufanie hrabiego Kim, stając się jego jedynym przyjacielem wśród młodzieży. Bae Myeong-sik cieszył się więc najgorszą opinią wśród kolegów i uczniów, ale u tak zwanych wyższych sfer, na czele z hrabią Kim, miał wielkie zaufanie. Dlatego choćby koledzy i uczniowie nie wiem jak zwalczali Bae Hak-gama, jego pozycja była mocna jak skała. Po drugie, jeśli któryś z kolegów nie słuchał jego rozkazów, krytykował go lub nawet bez powodu nie podobał mu się, Bae od razu donosił przełożonemu, który w ciągu dwóch-trzech dni wydawał nakaz zwolnienia. W ten sposób usunięto szanowanych przez Kim Jong-ryeola dyrektora Parka i wicedyrektora Yuna, a na ich miejsce powołano obecnego dyrektora – starca nierozumiejącego nic z rzeczy – i to Bae Hak-gam objął ważną funkcję wicedyrektora, przejmując całkowitą kontrolę nad wszystkimi sprawami szkoły. W rezultacie wszyscy nauczyciele, którzy mieli choć trochę ambicji, pouciekali, a zostali tylko ci, którzy nie mieli gdzie się podziać lub z pokorą znosili rządy Bae'a. Szkoła stopniowo upadała. Jedynie Hyeongsika, z racji bycia absolwentem Tokio, Bae Hak-gam traktował względnie łaskawie. Hyeongsik również pozostawał w szkole, myśląc, że jeśli i on odejdzie, szkoła całkowicie upadnie.

Bae Hak-gam był znienawidzony przez całą szkołę, a ostatnio doszło jeszcze do tego, że – być może z jakiegoś powodu – zaskarbił sobie wizyty w domach publicznych w okolicy Dadong Gurigae, co wyszło na jaw i doprowadziło do obecnego zamieszania.

Hyeongsik pomyślał: „Nie mogę pozostać obojętny" i natychmiast udał się do szkoły.

🙝 🙟

Hyeongsik postanowił, jeśli to możliwe, załagodzić sprawę. Idąc do szkoły, rozmyślał: przyczyną całego zajścia jest wyłącznie Bae Hak-gam. Najpierw trzeba porozmawiać z nim i doradzić mu, by odtąd uważał na swoje postępowanie. Bae Hak-gam oczywiście nie znosił Hyeongsika za to, że ten nie podporządkowywał mu się, i choć na pozór udawał życzliwość i szacunek, w duchu szukał pretekstu, by pozbyć się ze szkoły tego „ciernia w oku", jakim był Hyeongsik. Hyeongsik doskonale o tym wiedział, ale przez miłość do szkoły i przez wzgląd na Bae Myeong-sika, którego znał od czterech, pięciu lat, czuł, że musi koniecznie coś zrobić.

Gdy wszedł w bramę szkoły, chłopcy z pierwszej i drugiej klasy bawiący się piłką otoczyli go tłumnie:

— Panie profesorze, dzisiaj nie ma lekcji? My też się bawimy? — pytali, widząc, że starsze klasy też mają wolne i sami chcieliby się bawić.

Hyeongsik wszedł do pokoju nauczycielskiego. Bae Hak-gam, najwyraźniej wściekły, miał twarz jeszcze bardziej spiczastą niż zwykle i nie zwrócił uwagi na wchodzącego. Hyeongsik również nie przywitał się z Bae Hak-gamem, a jedynie skinął głową innym nauczycielom siedzącym obok. Ci mieli przed sobą pojemnik z kredą i podręczniki, a było już dziesięć po dziewiątej, a oni nawet nie myśleli iść na lekcje. Hyeongsik, udając, że nie wie o żadnym zamieszaniu, zapytał:

— Dlaczego nie idziecie na lekcje?

Jeden z nauczycieli odparł:

— Nie wiem, co się stało. Z trzeciej i czwartej klasy nie przyszedł ani jeden uczeń. — I wszyscy spojrzeli na wicedyrektora.

Hyeongsik popatrzył na wicedyrektora przez chwilę, po czym podszedł bliżej i stanąwszy przed nim, rzekł:

— Panie wicedyrektorze? Szkoła ma poważny problem.

— Mnie to nie obchodzi — odparł wicedyrektor, odwracając twarz.

Hyeongsik zniżył głos:

— Trzeba podjąć jakieś kroki. Jeśli będziemy tak siedzieć, to co będzie?

— No właśnie, co się stało? Te łajdaki – te chłystki z trzeciej i czwartej klasy – czemu nie przyszli?

Hyeongsik pomyślał: „On jeszcze nic nie wie". Wahał się, czy powiedzieć o zbiorowym odejściu uczniów trzecich i czwartych klas, ale uznał, że milczenie, gdy się wie, jest nie na miejscu. Powiedział więc:

— Chyba pan nie wie, prawda?

— O czym mówisz?

— Uczniowie trzecich i czwartych klas postanowili zbiorowo odejść ze szkoły. Mam informację, że złożyli petycję o odejście dyrektorowi i przełożonemu.

— Co? Zbiorowe odejście? — Nawet Bae Hak-gam wydawał się zaskoczony tą wiadomością. Sukces jego nowej metody nauczania legł w gruzach. Nauczyciele siedzący obok również zerwali się z miejsc i otoczyli wicedyrektora. Ten, zdumiony, zapytał:

— Skąd pan wie?

— Przed chwilą przyszli do mnie jacyś uczniowie z petycją o odejście. Mówili, że idą do dyrektora. — Hyeongsik wypowiedział te słowa i sam się przestraszył. Pomyślał, że niepotrzebnie to powiedział.

Bae Hak-gam spojrzał na Hyeongsika jadowitym wzrokiem, po czym zerwał się gwałtownie:

— Dobrzeście zrobili. Podjudzacie nierozsądnych uczniów do zniszczenia szkoły! — Rzucił Hyeongsikowi gniewne spojrzenie. Bae Hak-gam od dawna był zazdrosny o to, że uczniowie bardziej szanują Hyeongsika niż jego, i że to do Hyeongsika, a nie do niego, przychodzą. Nie uważał, że wynika to z wyższych i cieplejszych przymiotów charakteru Hyeongsika, ale że Hyeongsik ma jakieś sposoby na zwabienie uczniów i że uczniowie dają się nabrać. Wice dyrektor myślał sobie: „Hyeongsik kupuje sobie uczniów". Ilekroć widział na swoich oczach, jak uczniowie serdecznie rozmawiają z Hyeongsikiem, nie mógł opanować uczucia przykrości. Uważał, że to uczniowie powinni go szanować, a oni szanują Hyeongsika, bo są głupi. Gdy widział, że uczniowie coraz bardziej go odrzucają, Bae Hak-gam doszedł do wniosku, że to Hyeongsik celowo podburza nierozsądnych uczniów, by go odrzucali. Kiedyś Bae Hak-gam powiedział o kimś: „Hyeongsik nastawia uczniów przeciwko mnie, bo sam chce zostać wicedyrektorem". Teraz, gdy usłyszał, że jakiś uczeń przyszedł do Hyeongsika z petycją o odejście, od razu pomyślał, że to też sprawka Hyeongsika. Zacisnął pięść i wycedził:

— Lee Hyeongsik, pięknie pan to urządził!

Hyeongsik, rozgniewany, że jego dobre intencje są źle interpretowane, rzekł z irytacją:

— Pan osądza intencje innych przez pryzmat własnego podstępu. Ja chciałem tylko dobrze. Dla pana i dla szkoły pragnąłem, by wszystko potoczyło się gładko, a pan przeciwnie...

Zanim Hyeongsik skończył, Bae Hak-gam, jeszcze bardziej czerwony na twarzy, podszedł o krok bliżej i rzekł:

— Słuchaj, panie Lee Hyeongsik. Ja od dawna znam pańskie sztuczki. Mimo że wiedziałem, znosiłem to. Wiem, że wszystkie te cztery, pięć buntów uczniów przeciwko szkole to pańskie dzieło. Czy pan chce doprowadzić tę szkołę do upadku? — Mówiąc „upadku", uderzył pięścią w stół.

Hyeongsik, zdumiony, roześmiał się gorzko:

— Słuchaj, panie Bae Myeong-sik. Uważałem pana jeszcze za człowieka — i nagle także wybuchnął gniewem, głos mu drżał: — Pan nie poznaje dobrej woli przyjaciela. Czy pan wie, jak bardzo starałem się pana bronić, stojąc między uczniami a nauczycielami? Jak bardzo pana broniłem?

— Ha, bronić! Ładnie pan mówi. Ładnie. Z młodymi uczniami to łatwo. Niech pan podburza młodych uczniów do buntowania się przeciwko szkole. Zobaczymy, jak wielką ma pan siłę. — Schwycił kapelusz i bez pożegnania wybiegł przez drzwi.

Ci, którzy zostali, parsknęli śmiechem: „Ha, na pewno idzie do Jego Ekscelencji przełożonego". Hyeongsik nie mógł opanować gniewu i zaczął chodzić tam i z powrotem.

🙝 🙟

— Teraz to i Hyeongsik wyleci z Szkoły Gyeongseong — mówili między sobą nauczyciele, patrząc na krążącego Hyeongsika. Jeden z nich zapytał:

— A jaki jest powód dzisiejszego odejścia uczniów?

Hyeongsik, jakby nie chciał odpowiadać, przez chwilę udawał, że nie słyszy i wyglądał przez okno. W końcu opadł ciężko na swoje miejsce, wyciągnął szufladę biurka i zaczął wybierać z niej książki i papiery.

— Jaki powód? Jakiś tam powód.

Inny nauczyciel rzekł:

— Nietrudno zgadnąć. Pewnie chodzi o sprawę Bae Hak-gama z Wolhyang — i spojrzał na Hyeongsika, jakby szukał potwierdzenia: — Prawda?

Hyeongsik darł znalezione w szufladzie kartki, niektóre czytał, a potem składał. Trzeci nauczyciel zapytał:

— Sprawa wicedyrektora z Wolhyang?

— Nie wie pan? To głośna sprawa, ta z wicedyrektorem i Wolhyang. Ostatnio Wolhyang, taka kisaeng, zrobiła furorę w świecie rozrywki. Podobno przyjechała z Pjongjangu parę miesięcy temu. Ładna buzia, dobrze pisze, dobrze mówi. Do tego gra na geomungo i śpiewa piosenki ludowe podobno jak nikt. Młodzieńcy z całej stolicy ślinią się i oblegają ją, ale jest w tym jedna dziwna rzecz. Podobno nikt jeszcze jej nie posiadł.

Jeden z nauczycieli, który wyglądał na prawego, zapytał zaintrygowany:

— Nie posiadł?

— Ha ha ha, ale pan cnotliwy mędrzec! Wielu usiłowało zdobyć Wolhyang, oferując pieniądze i stawiając na swoim, ale ona jest w zasięgu ręki, już, już, napala mężczyzn do granic wytrzymałości, a gdy ten już myśli, że go zdobył, mówi: „Nie, nie mogę" i ucina. Stąd plotki, że to nieodgadniona kobieta.

Ten prawy nauczyciel zapytał:

— Czemu tak?

— A skąd mam wiedzieć? Tak ludzie mówią!

Nauczyciel z wąsami à la kajzer zapytał:

— Chyba pan też parę razy dostał kosza... I jak, zabolało? Ha ha ha.

— Ależ skąd! Ktoś taki jak ja jest całkowicie odcięty od tych wystawnych światków rozrywki... Ja, proszę pana, jestem czysty. Ha ha ha.

— Kto to wie — roześmiał się jeden z nauczycieli, a inni mu zawtórowali.

Ten prawy nauczyciel też się śmiał, ale jakby chciał wiedzieć więcej. Jak uczeń zadający pytanie nauczycielowi, zapytał:

— I co? I co było dalej?

Na to ten z wąsami klepnął go po ramieniu i rzekł:

— Pan to jak chodzi o piękne kobiety, to wcale nie jest obojętny — i roześmiał się głośno, a prawy nauczyciel poczerwieniał.

Nauczyciel, który opowiadał o Wolhyang, zapalił papierosa i ciągnął:

— A ten nasz wicedyrektor, Bae Hak-gam, wpadł w sidła pani Wolhyang. Musiał ją molestować z dziesięć razy. Ale co z tego, jak ona nie słucha? Mówi „nie" i już, już, już się zgadza, a potem nagle kopie nogą. I nasz wicedyrektor się wściekł. Czy nie dlatego dziś rano taki spiczasty przyszedł? — Pogładził się po głowie i dodał: — To ślad po kopniaku Wolhyang zeszłej nocy.

— Aha, aha! Myślałem, czemu ostatnio jeszcze bardziej mu się twarz zaostrzyła. Aha, aha, więc o to chodzi, co? — zaśmiał się Kajzer.

Prawy nauczyciel chciał zapytać o więcej, ale bał się wyśmiania, więc milczał.

Ten, który do tej pory tylko słuchał z uśmieszkiem, zapytał:

— A skąd uczniowie o tym wiedzą? Czy to powód tej petycji?

— Tego nie wiem — odparł tamten i spojrzał na Hyeongsika, jakby mówił: „Ty to wiesz".

Hyeongsik, wciąż udając, że przegląda papiery, słuchał rozmowy nauczycieli. Pomyślał, że ta kisaeng Wolhyang to może być Park Yeongchae. Nauczyciel, który opowiadał, widząc milczenie Hyeongsika, ciągnął dalej:

— Nie wiem dokładnie, ale pewnie to jest powód dzisiejszego odejścia — i straciwszy werwę wobec milczenia Hyeongsika, przerwał i zaczął palcem pisać w powietrzu.

Prawy nauczyciel, jakby nie wytrzymał, zapytał:

— Skąd uczniowie mogli się dowiedzieć?

Kajzer odpowiedział:

— A skąd uczniowie mają wiedzieć! Oni znakomicie szpiegują nauczycieli! Wiedzą nawet, kiedy nauczyciel idzie do wychodka! Na pozór są potulni i udają, że nic nie wiedzą, ale wśród nich są i policjanci, i szpiedzy. Pewnie i tym razem jakiś uczeń śledził, jak wicedyrektor wchodził do domu Wolhyang...

— Ha ha ha, no to został przyłapany na gorącym uczynku.

Gdy tak rozmawiali, nauczyciel, który pisał palcem w powietrzu, jakby nie mógł się powstrzymać, zgasił papierosa w popielniczce i rzekł:

— Sprawa wygląda tak — zaczął. — Wicedyrektor najwyraźniej nie mógł już wytrzymać i postanowił definitywnie wykupić tę kisaeng z jej profesji i wziąć ją sobie na własność. Ale konkurencja jest duża. Jeden oferuje trzysta wonów, drugi czterysta, trzeci pięćset i tak to leci, podobno doszło do tysiąca wonów. Ale wicedyrektor choćby sprzedał cały dom, to nie uzbiera trzystu. Nie da rady finansowo, prawda? Więc postanowił zdobyć ją sławą i szczerością intencji. Co wieczór chodzi do pani Wolhyang na pielgrzymki i modły. A parę dni temu jakiś żartowniś uczeń miał go śledzić... — zaśmiał się.

Wszyscy byli ubawieni, kręcili głowami, wyobrażając sobie dalszy rozwój spraw między wicedyrektorem a Wolhyang.

Hyeongsik nie sprzątnął papierów rozłożonych na biurku, zdawał się nad czymś rozmyślać, po czym nagle zgarnął je z powrotem do szuflady, pożegnał się z wszystkimi i wyszedł. Nauczyciele, po wyjściu Hyeongsika, spojrzeli na zegar i ziewnęli.

🙝 🙟

Hyeongsik wyszedł z bramy szkoły i wracał do domu, rozmyślając. Czy ta Wolhyang to Yeongchae? Pochodzi z Pjongjangu, jest kisaeng, ładna, nikt jej jeszcze nie posiadł – czy to na pewno ona? Czy Yeongchae, pod imieniem Wolhyang, została kisaeng i przyjechała do Seulu parę miesięcy temu, by teraz zrobić furorę? Jeśli nikt jej jeszcze nie posiadł, to znaczy, że dochowuje wiary... mnie? Tak, to prawda. Dochowuje mi wiary. Ale skoro nie daje się zdobyć, to bogaci bywalcy chcą ją wziąć na własność? Nawet taki Bae Hak-gam też chce ją zdobyć? Jeśli Yeongchae wpadnie w ręce takiego bydlaka jak Bae Myeong-sik, co stanie się z jej życiem? Czy taki jak Bae Myeong-sik ma jakiekolwiek współczucie dla ludzi? Chce tylko nasycić swój brudny pożądliwy zachwyt, a Yeongchae będzie dla niego zabawką. A do tego Bae Myeong-sik wrócił z Tokio trzy lata temu, oskarżył swoją prawowitą żonę, która czekała na niego sama przez siedem, osiem lat, o cudzołóstwo, rozwiódł się z nią, a w zeszłym roku ożenił się z jakąś studentką. I taka bezduszna bestia, która nie wytrzymała roku w nowym małżeństwie i już szuka innej kobiety, ma zostać kochankiem? Córki mego dobroczyńcy! Nie może do tego dojść. Nie może. „Ma pięciu rywali" – pomyślał. I Bae Myeong-sik prawie co noc odwiedza Yeongchae w jej domu. Jak bardzo musi cierpieć Yeongchae, otoczona takimi bestiami, które znają tylko żądzę! Może wczoraj przyszła do mnie, bo nie mogła już wytrzymać tej udręki i chciała mi się powierzyć? Gdy zobaczyła moje skromne mieszkanie i ubóstwo, może pomyślała, że proszenie mnie o pomoc nie ma sensu, więc przerwała w pół zdania i odeszła. Ta myśl napełniła go jeszcze większym smutkiem i wstydem wobec własnego ubóstwa. I rzeczywiście, Hyeongsik nie był w stanie ocalić Yeongchae. Jeśli ta Wolhyang to rzeczywiście Yeongchae, Hyeongsik nie ma środków, by ją ocalić. Przypomniał sobie słowa jednego z nauczycieli: „Podobno podnieśli cenę do tysiąca wonów" i westchnął. „Tysiąc wonów!" Gdybym chciał ocalić Yeongchae – ocalić ją z rąk tych bestii i pozwolić jej wieść ludzkie życie – potrzebowałbym tysiąca wonów. Ale czy ja mam tysiąc wonów? Hyeongsik pomyślał o swoim majątku. Jego jedyną własnością był na wpół wytarty portfel w kieszeni kamizelki. Nawet gdyby wypełnić go banknotami dziesięciowonowymi, zmieściłoby się w nim najwyżej dwieście, trzysta wonów. Nigdy nie miał w portfelu nawet stu wonów naraz. Tylko raz, gdy kończył studia w Tokio, za sprawą jakiegoś przyjaciela, włożył do portfela osiemdziesiąt wonów na garnitur i podróż – to było jego pierwsze doświadczenie z większą ilością pieniędzy. Od czasu powrotu z Tokio minęło cztery, pięć lat. Gdyby co miesiąc odkładał dziesięć wonów, miałby teraz pięćset-sześćset wonów oszczędności. Ale Hyeongsik nie uważał swojego obecnego życia za swoje prawdziwe życie. Traktował je jako tymczasowe, jako przygotowanie. Dlatego nie myślał o oszczędzaniu swojej skromnej pensji, a resztki, które mu zostawały, rozdawał biednym uczniom. Miał jednak zwyczaj kupowania książek. W dniu wypłaty z pewnością szedł do Ilhan Seobang lub do tokijskiego Maruzena i wydawał cztery, pięć wonów na książki, znajdując jedyną przyjemność w powiększaniu swojej biblioteczki o książki w złoconych oprawach. Podczas gdy inni chodzili do domów publicznych, pili wódkę i grali w go, on zaprzyjaźniał się z nowo kupionymi książkami. Dlatego zyskał wśród znajomych opinię mola książkowego. Uczniowie szanowali go również dlatego, że na jego półkach stały książki w złoconych oprawach w języku angielskim i niemieckim, których oni nie znali. Zawsze powtarzał, że jedyną drogą odrodzenia Koreańczyków jest doprowadzenie ich do poziomu cywilizacji najbardziej zaawansowanych narodów świata, czyli do poziomu cywilizacji japońskiej. Aby to osiągnąć, w naszym kraju musi wyrosnąć wielu ludzi wielkiej nauki. Uważał, że jego obowiązkiem, skoro zdał sobie z tego sprawę, jest uczyć się jak najwięcej z książek, dogłębnie zrozumieć światową cywilizację i głosić ją Koreańczykom. Dlatego nie szczędził pieniędzy na książki, a do zdolnych uczniów odnosił się z wielką sympatią i starał się im pomagać, na ile go stać. I to było właśnie powodem.

Komentarze