Tellura
← Powrót do powieści

Rozdziały 1–20 (4/6)

Rozdział 4 · 2864 słów · ~15 min czytania

Hyeongsik wysłuchał bolesnych losów Yeongchae i zestawił je z własnymi trudami dzieciństwa. Długo trwał w osłupieniu. Co się z nią stanie, gdy porwał ją ten nikczemnik? Czy pożądał jej urodziwej postaci, by nasycić swą plugawą żądzę? A może zamierzał sprzedać jej ciało, by zdobyć pieniądze na wódkę i hazard? Jakkolwiek było, Hyeongsik modlił się w duchu, by tylko nie zhańbił jej tego nikczemnika. I ponownie przyjrzał się twarzy i ciału Yeongchae. Wiedział przecież, że gdy kobieta obcuje z mężczyzną, zmienia się jej twarz i sylwetka. Z jednej strony wciąż sprawiała wrażenie dziewicy, z drugiej – już oddanej mężczyźnie. Zwłaszcza te starannie wypielęgnowane brwi i czoło, oraz zapach perfum bijący od jej ciała – jakkolwiek patrzeć, nie wyglądała już na nieskalaną dziewicę. Nagle Hyeongsik poczuł do Yeongchae wstręt. Czyż ta kobieta nie oddała się już Bóg wie ilu mężczyznom? Czy tymi samymi ustami, co teraz zawodzą nad swym losem, nie całowała wcześniej plugawych warg innych mężczyzn? Czy nie tymi samymi ustami mamiła cudze serca? A teraz przyszła, płacze, udaje skromną i niewinną – czy to nie podstęp, by wykorzystać dawne uczucie sprzed sześciu, siedmiu lat i omotać mnie? Tak pomyślawszy, przeniósł myśli ku Seonhyeong. Oto prawdziwa piękność. Piękna nie tylko twarzą, ale i sercem. Gdy zestawił Seonhyeong z tą oto Yeongchae – czyż nie była to różnica między boginią a nierządnicą? Spojrzał na Yeongchae raz jeszcze. W jej oczach szkliły się przejrzyste łzy, a twarz przybrała wyraz bólu, który można by wręcz nazwać świętym. Lecz gdy ujrzał, jak starucha, która nie miała z nią nic wspólnego, ściska dłoń Yeongchae i roni na pomarszczone policzki szczere łzy – serce Hyeongsika znów się odmieniło. Nie, nie! To ja jestem winien. Yeongchae o mnie nie zapomniała. Odszukała mnie, cieszy się jak na widok rodziców czy rodzeństwa, opowiada o swych losach – a ja knuję takie podle myśli. Ciężko wobec niej zawiniłem. Czyż córka tak szlachetnego człowieka, jak Park Seonsaeng, owa tak urodziwa niczym pąk kwiatu Yeongchae, mogła się tak zhańbić? Z pewnością, choć przeszła przez wszelkie burze, zachowała cnotę niczym sosna i bambus. Lecz jakże żyła przez te wszystkie lata? Yeongchae podjęła na nowo opowieść, od chwili, gdy porwał ją ów nikczemnik, aż po dni dzisiejsze.

🙝 🙟

Yeongchae w końcu dostała się w ręce tego nikczemnika. Jego dom stał u podnóża góry – był mały i nędzny. Na pierwszy rzut oka znać było, że mieszka w nim leń. Choć teraz dopuszczał się tak nikczemnych czynów, niegdyś uchodził w tej wiosce za bogacza. Lecz z rodu był niskiego i wzgardzano nim. Aż w roku Gapsin potęga Donghaku rozlała się szeroko. Wówczas nawet nieokrzesani chłopi golili głowy i wkładali tangony – a przerażający urzędnicy nie śmieli ich tknąć. I ten nikczemnik, zazdroszcząc im potęgi, wstąpił do Donghaku. Sprzedał wszystkie odziedziczone pola i ryżowiska, by ofiarować je Donghakowi – i stał się żebrakiem pozbawionym środków do życia. Nadzieja, że zostanie gubernatorem, starostą czy sędzią, prysła jak bańka mydlana. Teraz był nędzarzem bez skrawka ziemi. Gdyby miał dobre serce i krztynę ogłady, nawet w biedzie nie splamiłby się występkiem. Lecz on do Donghaku wstąpił tylko po to, by nagle stać się yangbanem. Z początku pilnował jeszcze pozorów szlachetca i gentelmena. Gdy jednak zabrakło mu durumagi, tangona i skórzanych butów – niezbędnych do podtrzymywania tych pozorów – zniknęła wraz z nimi i jego szlachetność. Dla tego łotra liczyły się już tylko pieniądze – byle je zdobyć, gotów był na wszystko. I wódka – byle się napić. Stał się przez to sławnym w okolicy łotrem i kanalią. Gdy w gospodzie zaoferował się zapłacić za rachunek Yeongchae, kierował nim jeszcze przebłysk dawnej szlacheckiej dumy. Lecz gdy zorientował się, że Yeongchae to dziewczyna, i wziął ją na barana – to już był wyraz jego zgniłego serca.

Miał on synów. Najstarszy miał już dwadzieścia dwa lata i wciąż nie był żonaty. Młodszy, o potarganych włosach, miał około piętnastu, szesnastu lat. Gdy porywał Yeongchae, początkowo myślał, by oddać ją za żonę najstarszemu synowi, który wciąż nie mógł znaleźć kobiety. Nawet w tym sercu, które stwardniało prawie do zwierzęcości, wciąż tliła się iskra ojcowskiej troski. Gdy jednak szedł z Yeongchae na plecach przez ciemną noc, bezludną drogą, ciepłe ciało dziewczyny, które czuł przez plecy i dłonie, niepowstrzymanie rozbudziło w nim zwierzęcą żądzę. Zważywszy na pokrewieństwo – Yeongchae mogłaby być jego wnuczką, miała zaledwie trzynaście lat – dziwne się wydaje, że zapłonął do niej pożądaniem. Lecz był silny i zdrowy, a ziarno moralności i ludzkich uczuć w jego sercu dawno już obumarło. Żona mu wprawdzie nie zmarła, ale liczyła już lata, a lata biedy zrobiły z niej zgrzybiałą staruchę – ani krzty ciepła przy niej nie znajdował. A teraz miał w rękach dziewczę niczym pąk kwiatu. Zwierzęce pragnienie buchnęło w nim płomieniem, zagłuszając myśl o synowej. Nie mogąc go opanować, złożył Yeongchae na ziemi na odludnym górskim zakręcie. Yeongchae, jeszcze mała i naiwna, nie rozumiała, jakie złe zamiary ma wobec niej ten człowiek. Czuła tylko strach. Złożyła błagalnie dłonie i raz jeszcze poprosiła: „Ratunku!”. Lecz on nie słuchał. Oszalały z żądzy, rzucił ją na ziemię.

Słysząc to, Hyeongsik poczuł, jak zimny dreszcz przebiega mu po całym ciele. Pomyślał: „A więc Yeongchae już dawno przestała być dziewicą”. A nawet gdyby zapewniała, że nie doznała hańby, i tak by w to nie uwierzył. Gdy wyobraził sobie scenę, jak nikczemnik powala ją na ziemię, Hyeongsik z jednej strony litował się nad Yeongchae, z drugiej – wydała mu się plugawa. Starucha, wstrzymując oddech, wpatrywała się w słabnące usta Yeongchae, od czasu do czasu wzdychając: „O jej, o jej…”.

Gdy nikczemnik kładł Yeongchae na ziemi, ogarnął ją – sama nie wiedząc czemu – nagły, przemożny strach. Z całej siły kopnęła go w pierś i krzyknęła przenikliwie „Aaaaa!”. Nikczemnik runął jak długi. Choć Yeongchae była słaba i mała, kopnęła go z rozpaczą, z całej siły, prosto w pierś. Cios był tak niespodziewany, że złoczyńcy zaparło dech. Widząc, że pada, Yeongchae zerwała się na równe nogi, chwyciła garść ziemi i piasku, cisnęła mu w twarz, gdy ten próbował wstać, i puściła się biegiem, gdzie nogi poniosą, nieprzytomna ze strachu. Biegła tak długo, aż w końcu stanęła gwałtownie, nasłuchując. Lecz nie słyszała żadnego dźwięku. Tylko świt wiatr muskał jej spoconą twarz. Ale w jej oczach wciąż migał cień goniącego ją nikczemnika, a w jego dłoni błyszczała krwawa klinga noża. Znów krzyknęła „Aaaaa!” i pomknęła dalej. Gdy po chwili obejrzała się za siebie, ujrzała, że zabłąkany pies, którego wcześniej porzuciła, biegnie za nią, niosąc w pysku coś białawego. Uradowana, przytuliła go. Lecz ciało psa było całe we krwi, a gdy objęła go za głowę, dłonie zmoczyła jej krew tryskająca z jego szyi. Yeongchae odskoczyła z przerażeniem. Pies zaskomlał kilka razy, po czym zamiotł łapami i runął na ziemię. Nie wiedząc, co robić, Yeongchae stała osłupiała, po czym podniosła białawe coś, co pies trzymał w pysku. W świetle bladego świtu poznała, że to kawał poły kurtej tego nikczemnika. Pies musiał długo walczyć z napastnikiem, aż w końcu go pokonał, odgryzł mu połę i przyniósł swemu panu, by obwieścić zwycięstwo. Lecz i on został kopnięty, bity pięściami i kąsany. Ciało miał poszarpane, broczące krwią, a dwa żebra po lewej stronie były złamane i przebiły serce. Nie wiedząc, jak mało mu życia zostało, biedny pies przybiegł za swą panią, by oznajmić, że pomścił ją na wrogu, i skonać u stóp ukochanej właścicielki.

„Długo płakałam, tuląc zwłoki psa” – powiedziała Yeongchae, a w jej oczach znów zakręciły się łzy.

🙝 🙟

Słysząc te słowa, Hyeonsik odetchnął z ulgą. Spojrzał na Yeongchae raz jeszcze i na nowo poczuł do niej czułość i miłość. Wstydził się, że wcześniej podejrzewał ją o utratę cnoty. Uznał, że Yeongchae jest czysta jak jadeit i nieskalana jak śnieg. Obraz młodziutkiej, urodziwej Yeongchae, którą pamiętał z czasów w Anju, stanął mu żywo przed oczami – i ów śliczny obraz połączył się z tą oto Yeongchae, siedzącą przed nim i opowiadającą o swych losach. Hyeongsik pomyślał: „O tak! Wypełnię wolę mojego dobroczyńcy, nauczyciela. Zostanę mężem Yeongchae i będziemy żyć szczęśliwie do końca dni”. I ujrzał przed sobą przyszłość – co będą robić, gdy już się pobiorą. Oto on i Yeongchae ubrani w piękne szaty stoją przed pastorem i składają przysięgę. On ściska dłoń Yeongchae, kątem oka widząc jej zaróżowione policzki. A ona, szczęśliwa i zawstydzona, spuszcza głowę jeszcze niżej. Wieczorem leżą w jednym łożu, obejmując się czule, i opowiadają sobie o siedmiu, ośmiu latach minionych – o cierpieniach, o tęsknocie. Gdy Yeongchae, płacząc ze szczęścia, moczy poduszkę i wylewa z serca cały nagromadzony żal – on, nie mogąc pohamować wzruszenia, drżąc na całym ciele, przygarnia ją do siebie. I ona, przykładając czoło do jego piersi, pyta drżącym głosem: „Czy to sen?”. Potem on, pracując jako nauczyciel i pisząc książki, zarabia pieniądze, buduje schludny dom i tworzy szczęśliwą rodzinę. Gdy wieczorem wraca z pracy do domu, Yeongchae, która czekała na niego z utęsknieniem, wybiega mu na spotkanie i rzuca mu się w ramiona. I całują się, i ściskają, jak to bywa na Zachodzie. Wkrótce rodzi się syn – o dużych oczach jak Yeongchae i okrągłej twarzy, o krzepkiej budowie jak on. Potem córka. Potem znów syn. Och, cóż za radosna rodzina!

Lecz nagle przyszła mu do głowy niepokojąca myśl: a jeśli Yeongchae przez ten czas niczego się nie nauczyła? Jeśli nie ma wykształcenia, by zrozumieć jego myśli i idee? Owszem, w dzieciństwie uczyła się trochę czytać, ale przez te siedem, osiem lat na pewno wszystko zapomniała. Och, cóż będzie, jeśli Yeongchae jest taka nieukulturalniona? Czy będzie mógł stworzyć szczęśliwą rodzinę z taką nieukulturalnioną dziewczyną? Myśl ta sprawiła, że wszystkie dotychczasowe marzenia wydały mu się bezsensowne. Poczuł głuchą niechęć. Spojrzał na Yeongchae raz jeszcze. Jej postawa i wyraz twarzy w żadnym razie nie wskazywały na niewykształconą kobietę. Zwłaszcza jej dłonie i ubiór – sprawiały wrażenie, jakby nie przeszła przez ciężką pracę. Jakkolwiek patrzył, Yeongchae zdawała się pochodzić z wyższych sfer i odebrać wyższe wykształcenie. Gdyby nie, nie miałaby tak opanowanej postury, a mowa nie byłaby taka łagodna i swobodna. A zwłaszcza literacki koloryt jej słów – to wszystko świadczyło o wyższym wykształceniu.

Pomyślał: może ona, podobnie jak on, dzięki pomocy życzliwych ludzi mogła się wybić i ukończyć jakąś szkołę? Może niczym Yun Sunae z domu Kim Jang-ro przez cały czas mieszkała w jakiejś arystokratycznej rodzinie lub u cywilizowanego dżentelmena i pobierała nauki? Może właśnie w tym roku ukończyła jakąś wyższą szkołę żeńską? Gdyby tak było, cóż za szczęście! „O tak! Tak musi być!” – pomyślał Hyeongsik i sam się tym upewnił, radując się. Zapragnął jak najprędzej usłyszeć dalsze losy Yeongchae. Był pewien, że jej opowieść całkowicie potwierdzi jego domysły.

Yeongchae wzięła kawałek gruszki, który starucha troskliwie jej obrała, i zjadła. Wzdychając głęboko, pogrążyła się we wspomnieniach. To, co dotąd opowiedziała, było wprawdzie bolesne i łzawe, ale to, co miała opowiedzieć teraz, było jeszcze smutniejsze. Sama myśl o tym przejmowała ją dreszczem. Opowiadanie o tych rzeczach komuś innemu napawało ją jeszcze większym smutkiem i wstydem. Yeongchae przez te cztery, pięć lat poznała wielu ludzi. Miała nawet kilka przyjaciółek, z którymi przez jakiś czas żyła w zażyłości, niczym siostry. Gdy przyjaciółki siadały razem i żaliły się na swój los, mówiły o różnych rzeczach, bez skrępowania – lecz tego, co teraz chciała powiedzieć Hyeongsikowi, nigdy dotąd nikomu nie wyjawiła. Wiedziała bowiem, że nawet gdyby powiedziała, słuchacze uznaliby to tylko za godne pożałowania i nie zrozumieliby jej głębiej. Yeongchae nie zdradzała swego prawdziwego pochodzenia nawet najbliższym przyjaciółkom, mówiąc tylko, że straciła rodziców w dzieciństwie i wychowała się u obcych ludzi. Nie mogła bowiem mówić o swym ojcu, nie mogła wyjawić swej prawdziwej doli. I tak głęboko, głęboko w swym sercu ukrywała swą bolesną przeszłość. Gdyby w życiu nie spotkała Hyeongsika, wszystkie te nagromadzone w sercu tęsknoty i żale pozostałyby w nim na zawsze, nieujawnione światu. Iluż ludzi na świecie zechciałoby wysłuchać tego, co tak głęboko skrywała w swym sercu? Niejednokrotnie, gdy czuła się bardzo nieszczęśliwa, myślała, by znaleźć kogoś, kto by jej najbardziej współczuł, i wylać przed nim swe żale. Myślała, że po takim szczerym wylaniu swych trosk poczuje się lżej. Lecz wszyscy ludzie, których spotykała na swej drodze – każdy jeden – chcieli ją tylko wykorzystać i zniszczyć. Nawet ci, którzy mijali ją obojętnie, byli tacy sami. A ci, co zbliżali się do niej z uśmiechem i łagodnymi słowami, udając serdeczność – w rzeczywistości nie kochali jej ani nie litowali się nad nią. Chcieli ją oszukać, omotać, by nasycić swą własną żądzę.

🙝 🙟

Yeongchae pomyślała: teraz, gdy spotkała Hyeongsika, który przez te wszystkie lata żył w jej myślach i tęsknocie, musi mu opowiedzieć wszystko, co taiła w sercu. Na myśl, że na świecie wciąż jest ktoś, kto zechce jej wysłuchać, ogarnęła ją niezmierna radość. Lecz po chwili zwątpiła. Widziała w jego twarzy radość ze spotkania i współczucie dla swych nieszczęść. Gdyby jednak dowiedział się, że sprzedała swe ciało i została gisaeng – że przez pięć, sześć lat była zabawką rozwiązłych mężczyzn – jak bardzo by się zmartwił i zasmucił? A poza tym Hyeongsik był człowiekiem nieskazitelnych obyczajów. Czy nie poczułby do niej wstrętu, gdyby się dowiedział, że jest tak niskiego stanu? Teraz Hyeongsik płacze nad nią i okazuje jej miłość. Ale jeśli mu powie, że została gisaeng, czy nie zmieni się to w obrzydzenie i niechęć? Czy nie skrzywi się z odrazą, mówiąc: „Jesteś plugawa. Nie jesteś godna obcować ze mną”? Na tę myśl Yeongchae straciła odwagę, by mówić dalej. Radość, jaką czuła, jakby odnalazła zmarłych rodziców i rodzeństwo, pierzchła. Zrodził się w niej nowy żal i nowy wstyd. „Ach, jednak jest obcym. Nawet Hyeongsik jest dla mnie obcym. Nie mogę spokojnie wyjawić mu wszystkich tajemnic mego serca”. Yeongchae zwiesiła głowę. Łzy popłynęły jej z oczu. „Dlaczego zostałam gisaeng? Dlaczego zostałam gisaeng, a nie służącą? Gdybym została służącą, niańką albo hafciarką, nie odczuwałabym przed Hyeongsikiem takiego wstydu i nie bałabym się mówić mu prawdy. Och, czemu zostałam gisaeng?” Oczywiście, Yeongchae nie chciała nią być. Została nią, by ratować ojca i dwóch braci.

Yeongchae po raz pierwszy spotkała się z ojcem w więzieniu w Pjongjang. Gdy go ujrzała, ogarnęło ją zdumienie i smutek. Nawet w swych naiwnych, dziecięcych myślach na widok tak strasznie zmienionego ojca poczuła ukłucie w sercu. Twarz ojca, widziana przez małe okienko, była strasznie pomarszczona i wychudzona. Oczy zapadnięte. Jego dawniej śnieżnobiała, piękna broda, którą tak lubiła, była teraz zaniedbana, zmierzwiona jak potargane włosy. Lecz najbardziej zabolało ją jego ohydne ubranie, umazane żółtą gliną. Gdy wchodziła do więzienia, ujrzała ludzi w takich samych ohydnych, gliniastych ubraniach. Nosili plecione ze słomy dziwne kapelusze, wlekli za sobą grube łańcuchy, a na ramionach dźwigali jakieś okrągłe, cuchnące gnojem pojemniki. Widok ten napełnił Yeongchae, która nigdy czegoś takiego nie widziała, zgrozą. Myślała, że to jakieś demony albo upiory, których bała się od dziecka. „Czy oni też są ludźmi?” – zastanawiała się. „Pewnie popełnili jakieś straszne, niewybaczalne zbrodnie”. Gdy przechodziła obok, ci ohydni ludzie dziwnie zerkali na nią – przejął ją dreszcz zgrozy. Lecz w swej naiwności nie pomyślała, że i jej ojciec mógł wyglądać podobnie. Wyobrażała sobie, że ojciec jest taki jak dawniej: w czystym durumagi i czystych skarpetkach, siedzi w pokoju gościnnym ich domu, przed nim książki, uczy młodych ludzi. I myślała, że choć przeżyła straszne męki w drodze do Pjongjangu, gdy tylko go odnajdzie, będzie już przy nim na zawsze – będzie mu usługiwać, prać i prasować ubrania, a także uczyć się od niego, jak dawniej, „Małej Nauki”, „Żywotów Wzorowych Kobiet” i „Księgi Pieśni”. Myślała, że w jego twarzy zawsze będzie uśmiech, w oczach blask, a w głosie ciepło i siła.

Po dwóch godzinach oczekiwania w sali przyjęć strażnik zaprowadził ją do środka. Yeongchae omal nie wybuchnęła płaczem z radości. Myśl, że już wkrótce zobaczy ojca, zatarła wszystkie wspomnienia cierpień: jak dokuczały jej dzieci w pewnej wiosce w Sukchonie, jak następnego dnia w gospodzie mało nie padła ofiarą gwałtu i jak w okolicy Seokam-ri w Sunan omal nie została schwytana przez werbowników. Serce wypełniła jej tylko radość. Gdy wejdzie do sali widzeń, ojciec z pewnością zawoła: „To ty, moja córko?” i wybiegnie, by ją przytulić. Lecz gdy weszła do sali, ujrzała ściany z grubych desek. Przechodzili koło niej strażnicy z długimi mieczami, patrząc na nią obojętnym wzrokiem, słychać było jedynie ciężkie tupotanie ich kroków. Ojca nie było. Zamiast niego stał tam policjant o czarnej, gęstej brodzie – choć był strażnikiem, Yeongchae myślała o nim jak o policjancie – trzymając w ręku jakiś sznur. Spojrzał na Yeongchae i rozkazał: „Nie płacz. Jeśli będziesz płakać, nie zobaczysz ojca”. Yeongchae poczuła ogromny zawód, strach i smutek. Po chwili strażnik pociągnął za sznur. Rozległ się trzask i kawałek drewna w drewnianej ścianie uniósł się na sznurze, odsłaniając małe, kwadratowe okienko. W nim pojawiła się straszliwie zmieniona twarz ojca. Widziała go od ramion po oczy. Czoło zasłaniała ściana. Ojciec nie uśmiechał się, milczał, tylko cicho patrzył na Yeongchae. W jego twarzy nie było dawnego ciepła. W oczach zniknął dawny uśmiech i blask. Nie przypominał dawnego ojca, który promieniał radością na widok córki. Teraz jego twarz była jak wyrzeźbiona z drewna – bez wyrazu. Yeongchae patrzyła na nią długo, zdumiona: „Czy to jest mój ojciec?”. Krew w jej żyłach zdawała się stygnąć, kończyny drętwieć. Lecz gdy zobaczyła, że w zapadniętych oczach ojca pojawiają się powoli łzy, w końcu zrozumiała: „To naprawdę mój ojciec!”. „Ojcze?” – krzyknęła i zalała się łzami. „Co się stało?” – łkała Yeongchae.

Komentarze