Tellura
← Powrót do powieści

Rozdziały 81–100 (1/6)

Rozdział 25 · 2588 słów · ~13 min czytania

Seonhyeong siedziała z opuszczoną głową. Nigdy dotąd nie pomyślała, że Hyeongsik mógłby zostać jej mężem. Dopiero dziś rano starszy, niby od niechcenia, rzucił żartobliwie:

„Czy pan Lee Seonsaeng dobrze cię uczy?" — i spojrzał na nią znacząco. Wtedy jeszcze Seonhyeong odparła obojętnie:

„Tak, uczy bardzo życzliwie."

„A uważasz, że to dobry człowiek?"

Dopiero wówczas Seonhyeong zrozumiała, że w słowach ojca kryje się jakieś znaczenie. Zawahala się na chwilę, ale nie mogła nie odpowiedzieć.

„Tak" — rzekła i odwróciła głowę.

Potem przez cały dzień myślała o Hyeongsiku. Rozważała, czy Hyeongsik naprawdę jej się podoba, czy rzeczywiście pragnie zostać jego żoną. Lecz nie wiedziała, jakie jest jej zdanie. Hyeongsik zdawał się zarówno bliski, jak i obcy. Zapytała więc Sunae:

„Sunae, słuchaj, chyba chcą wydać mnie za mąż. Co mam robić?"

Sunae nie okazała zdziwienia.

„Za kogo?"

„Nie wiem dokładnie, ale chyba myślą o panu Lee Seonsaengu..."

„O panu Lee?" — Sunae spojrzała zaskoczona. „Co też mówisz?"

„Przed chwilą ojciec pytał, czy uważam pana Lee za dobrego człowieka, i patrzył na mnie jakoś dziwnie..."

Sunae zamyśliła się na moment.

„I cóż, siostro, co ty o tym myślisz?"

Seonhyeong przechyliła głowę.

„Nie wiem. Sama nie wiem, co o tym myśleć. Co robić?"

„To zależy tylko od ciebie. Jeśli ci się podoba — wyjdziesz za mąż, jeśli nie — odmówisz."

„Ale jeśli ojciec każe..."

„Dlaczego tak mówisz?" — przerwała Sunae. „Jeśli nie masz ochoty, po prostu nie zgadzaj się. Czy rodzice zmuszą cię do małżeństwa? W dzisiejszych czasach..."

„Myślisz?" — Seonhyeong siedziała cicho, kręcąc głową, niezdolna podjąć decyzji. „Sunae, a ty co myślisz?"

„O czym?"

„O moim małżeństwie... z panem Lee."

„Skąd mam wiedzieć."

„Nie mów tak, powiedz. Z kim innym mam naradzić się, jeśli nie z tobą? Chciałam powiedzieć matce, ale jakoś się wstydziłam..."

„Cóż, skoro ty sama nie wiesz, to jak ja mam wiedzieć? W takich sprawach wszystko zależy od własnego serca, nikt inny nie może decydować."

Seonhyeong westchnęła z niepokojem.

„A ty jak go oceniasz? Czy pan Lee jest dobrym człowiekiem?"

„Pewnie tak."

„Nie mów tak obojętnie!"

„Jak mam poznać jego serce po trzech dniach nauki po godzinie dziennie? A ty co myślisz?"

„Też nie wiem... Ach, co robić... Co ja zrobię?"

Taka oto rozmowa miała miejsce. Jak z niej widać, Seonhyeong nie wiedziała, co począć wobec Hyeongsika. Lecz w sercu siedemnasto- czy osiemnastoletniej panny — jeśli tylko mężczyzna nie był nikczemnikiem, człowiekiem niskiego stanu lub wyjątkowo brzydkim — nie rodziła się niechęć. A Hyeongsik cieszył się nawet pewnym uznaniem w świecie, więc Seonhyeong nie czuła doń odrazy. Owszem, gdy się nad tym zastanowiła, wydawał jej się nawet dość miły. Tym bardziej, odkąd usłyszała słowa ojca, myślała o nim z większą sympatią niż wcześniej. Lecz nie znaczy to, że go kochała. Nie mogła zapałać uczuciem w ciągu zaledwie dwóch, trzech dni. Jak bardzo pokocha go w przyszłości — tego nie sposób przewidzieć. Na razie jednak miłość jeszcze nie zrodziła się w jej sercu.

Oczywiście ani Hyeongsik, ani Seonhyeong nie znali wzajemnie swych charakterów. Miłość Hyeongsika do Seonhyeong była podobna do miłości do pięknego kwiatu. Kochał, bo była urocza w patrzeniu. To miłość powierzchowna. Miłość oczu i twarzy. Ich duchy ani razu się nie zetknęły. Hyeongsik patrzył na Seonhyeong, a Seonhyeong na Hyeongsika, myśląc w duchu: „Jaki on jest naprawdę?" I dodawali: „Jaki jest, przekonam się z czasem." Tylko Kim Jangno Yangju i Han Moksa sądzili, że znają wnętrze tych dwojga. Choć w istocie znali ich nie lepiej niż ktokolwiek inny, mimo to uważali, że wiedzą, co w nich siedzi. I byli przekonani, że po ślubie będą szczęśliwi. Dlatego postanowili ich zeswatać. Kierowali się jedynie własnym mniemaniem — głupim, płytkim przekonaniem, że to będzie dobre. Gdyby to małżeństwo okazało się nieszczęśliwe, nie wzięliby na siebie odpowiedzialności. Zrzuciliby winę na oboje małżonków albo na los, albo na wolę Boga. Tak oto każdego dnia powstaje tysiące par.

🙝 🙟

Starszy spoglądał to na Hyeongsika, to na Seonhyeong, po czym zwrócił się do pastora:

„Co robić?" — zapytał.

Starszy, który nigdy dotąd nie przeprowadzał ślubu w nowym stylu, naprawdę nie wiedział, jak postąpić. Oczywiście pastor także nie miał pojęcia. Lecz w takiej sytuacji nie mógł przyznać się do niewiedzy. Rzekł więc:

„Właśnie mamy naradzać się w wielkiej sprawie ludzkiego życia. Wznieśmy najpierw modlitwę do Boga" — i pochylił głowę.

Pozostali również spuścili głowy i złożyli dłonie na kolanach. Pastor przez chwilę milczał, jakby usiłując skupić ducha, po czym niezwykle żarliwym i nabożnym głosem — początkowo ledwie słyszalnym, potem coraz donośniejszym — począł:

„Wszechmogący i wszystko wiedzący, pełen miłości, który zawsze miłujesz nas, grzeszników, Ojcze nasz, Panie Jehowo Boże, który jesteś na niebie" — wezwawszy najpierw Boga — „oto my, grzesznicy nierozumni, pozbawieni wiedzy, pełni win, głupi i zaślepieni, pragniemy zgodnie z wolą naszego Pana Boga Ojca, ustanowioną przed wiekami, zaręczyć dwoje, których Ty miłujesz — Lee Hyeongsika i Park Seonhyeong. Niech Duch Święty Boży zstąpi jak gołębica do serc nas, grzeszników zaślepionych, i niech kieruje wszystkim. My, grzesznicy zaślepieni, nie mamy żadnych zasług, by śmiałością zanosić prośby do Ciebie, święty Boże, Panie nasz Jehowo. Lecz ufając świętym zasługom naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, który przelał swą krew na krzyżu za nas i zasiada po prawicy tronu Bożego, zanosimy prośby. Amen."

I jeszcze przez chwilę trwał tak w milczeniu, a dopiero gdy inni podnieśli głowy, on sam powoli, cicho uniósł swoją. Pastor modlił się żarliwie za tych dwoje. Inni również żarliwie zawtórowali: „Amen." Pastor rzekł uroczyście:

„A zatem, proszę, niech pan wyrazi zgodę... hm... oficjalnie" — spojrzał na starszego Yangju, a potem na Seonhyeong.

Starszy zdawał się nie wiedzieć, jak sformułować słowa. Pukał prawą ręką w stół, po czym uznał, że wypada najpierw zwrócić się do żony. Rzekł więc, staroświecko przeciągając sylaby:

„Moja droga, poprosiłem pana Hyeongsika o zaręczyny, a pan Hyeongsik przyjął propozycję. Co ty na to?" — i sam z siebie zadowolony, że mówi rzeczowo i nowocześnie, popatrzył na żonę.

Żonie wydało się zabawne, że pyta o to, co już między sobą ustalili, ale pomyślała, że tak właśnie robi się w nowym stylu. Zawstydzona poruszyła się lekko i spuszczając głowę, rzekła:

„Dziękuję."

Starszy zapytał:

„A zatem pani także wyraża zgodę?"

„Tak" — odparła żona, podnosząc głowę i patrząc na obraz wiszący na przeciwległej ścianie.

„A zatem zaręczyny są już formalnością" — zwrócił się do pastora.

Pastor spojrzał w niebo, jakby się modlił.

„Tak, ale w dzisiejszych czasach trzeba też wysłuchać stron" — rzekł, zadowolony, że zna nowy styl lepiej niż starszy. „Oczywiście, przypuszczam, że strony już wyraziły zgodę, ale czy nie powinniśmy... no właśnie... zapytać ich wprost?" — spojrzał na Hyeongsika, jakby chciał powiedzieć: „No i co, czyż nie mam racji?"

Hyeongsik rzucił okiem na pastora i znów spuścił głowę.

Starszy rzekł:

„A zatem zapytajmy o zdanie stron" — i przybrawszy postawę sędziego przesłuchującego świadków, uznał, że najpierw trzeba spytać mężczyznę — Hyeongsika — a potem kobietę — Seonhyeong. „A zatem, panie Hyeongsik, czy pan także wyraża zgodę?"

Pastorowi pytanie starszego wydało się nieco niepełne. Spojrzał szybko na Hyeongsika.

„Teraz, gdy znamy zdanie stron, mówmy otwarcie — czy chce pan poślubić Seonhyeong?" — dodał.

Hyeongsik z całych sił powstrzymał śmiech, który go ogarnął. Lecz odpowiedź sprawiła mu wstyd. Pomyślał o Useonie, po czym szybko podniósł głowę i z powagą rzekł:

„Tak."

Jego własna odpowiedź też wydała mu się zabawna.

„Teraz musimy spytać Seonhyeong" — rzekł pastor, patrząc z boku na pochyloną twarz dziewczyny. „Ty także nie wstydź się, powiedz, co myślisz."

Seonhyeong czuła i śmieszność, i wstyd. Gdy starszy zapytał: „A ty co myślisz?" — nie odpowiedziała. Starszy odwrócił głowę w stronę pastora i uśmiechnął się. Żona także się uśmiechnęła. Lecz pastor wciąż zachowywał powagę.

„Niech pani ją zapyta" — zwrócił się do żony starszego.

„Córko, odpowiedz."

„W nowym stylu tak się robi. Odpowiedz" — dodał pastor.

Żona rzekła jeszcze raz:

„Córko, odpowiedz."

Tym razem głos zabrzmiał ostrzej.

Seonhyeong niechętnie szepnęła:

„Taak..."

Lecz nikt nie usłyszał.

„Odpowiadaj prędzej" — ponaglił starszy.

Zachęcona po raz kolejny, szepnęła znowu:

„Taak..."

Tym razem starszy i pastor też nie usłyszeli. Lecz matka usłyszała. I Hyeongsik także usłyszał.

Wtedy pastor rzekł:

„Odpowiadajże prędzej!"

„Ona już odpowiedziała" — wtrąciła matka.

Twarz Seonhyeong schyliła się tak nisko, że niemal dotykała kolan.

🙝 🙟

„Doskonale, wszystko załatwione! Mamy zgodę rodziców i stron. A zatem to już oficjalne" — rzekł pastor i wreszcie uśmiechnął się z zadowoleniem. Uważał, że to w zupełności wystarczy, by uznać małżeństwo za zawarte w nowym stylu.

Starszy uznał, że teraz wypada formalnie ogłosić zaręczyny.

„A zatem małżeństwo zostało postanowione" — rzekł, patrząc na Hyeongsika. „Powierzam panu córkę, choć nie jest nadzwyczajna, ale całe życie" — po czym spojrzał na Seonhyeong, jakby chciał jeszcze coś dodać, lecz urwał.

Hyeongsik był szczęśliwy jak we śnie. Czuł, jak cała krew uderza mu do głowy, tak że niemal stracił wzrok. Bał się, że inni usłyszą jego oddech, więc siłą woli starał się go uspokoić. Pastor i starszy uśmiechnęli się, widząc jego zaczerwienioną twarz. Seonhyeong także była radosna, nie wiedząc czemu. Była zadowolona i rozbawiona, że odpowiedziała „tak". Jak podczas nauki dniem wcześniej, otarła czoło i nos końcem spódnicy.

Przez chwilę siedzieli tak naprzeciw siebie. Wtedy starszy zapytał pastora:

„A zatem — powinni najpierw wziąć ślub, a potem wysłać go do Ameryki? Czy lepiej, by skończył studia, a potem wzięli ślub?"

„Hm" — odparł pastor. „Za ile lat ukończy naukę?"

„Seonhyeong potrzebuje co najmniej pięciu lat" — rzekł starszy, po czym zwrócił się do córki: „Mówiłaś, że za pięć lat skończysz studia, prawda?"

„Tak, jeśli w przyszłym roku na wiosnę rozpocznę naukę w Kalij College..." — odpowiedziała od razu, podnosząc głowę.

Ich spojrzenia na mgnienie się spotkały i rozbiegły. Szybkie jak błyskawica. I potężne jak błyskawica.

„A pan, panie Hyeongsik?" — zapytał pastor. „Za ile lat ukończy pan studia?"

Hyeongsik nie wiedział, co odpowiedzieć. Owszem, słyszał od pastora, że i jego chcą wysłać do Ameryki, ale wstydził się mówić o tym, jakby już wszystko było postanowione. Zapytał więc:

„Słucham?"

Pastor rzekł:

„No jeśli wyjedzie pan jesienią do Ameryki, to kiedy ukończy pan studia?"

„Jeśli rozpocznę w tym roku, ukończę za cztery lata."

„A zostanie pan doktorem?"

„Nie od razu!" — starszy uznał, że oto nadarza się okazja, by zabłysnąć wiedzą. „Aby zostać doktorem, trzeba jeszcze trochę po tym..." — lecz nie wiedział, ile dokładnie.

Hyeongsik wiedział i roześmiał się w duchu. Lecz przypomniał sobie, że Kim Jangro jest teraz ojcem jego ukochanej. Teściem. Przestał więc śmiać się w duchu.

„Po ukończeniu college'u, jeśli przez ponad dwa lata będzie się studiować na studiach podyplomowych, w szkole wyższej, można otrzymać tytuł magistra. Potem trzeba jeszcze trzy, cztery lata nauki, aby zdobyć uprawnienia do egzaminu doktorskiego" — wyjaśnił.

Gdy to powiedział, jego wstyd nieco osłabł.

„A zatem niech pan przyjeżdża jako doktor" — rzekł starszy. „A kobiety też mogą być doktorami?"

„Owszem, na Zachodzie są kobiety-doktorzy. Nawet w Japonii jedna kobieta została doktorem w Ameryce, ale zmarła kilka lat temu" — odparł Hyeongsik i spojrzał na Seonhyeong.

Żona starszego zdziwiła się z uśmiechem:

„Naprawdę? Istnieją kobiety-doktorzy?"

Starszy również nie wiedział, że kobiety mogą zostać doktorami. Choć sam był zaskoczony, udał, że nic go to nie dziwi.

„Kobiety bywają przecież królowymi" — rzekł, dowodząc swej erudycji.

Pastor wtrącił:

„A zatem niech i Seonhyeong zostanie doktorem! Ha, ha, cóż za niezwykła rzecz! Oboje małżonkowie będą doktorami!" — roześmiał się radośnie, jakby już nimi zostali.

Hyeongsik i Seonhyeong także się uśmiechnęli. Wszyscy się śmiali. Hyeongsikowi wydawało się, że już jest doktorem, Seonhyeong również. Żona starszego też tak myślała i cieszyła się.

Pastor znów zabrał głos:

„A zatem lepiej, by wzięli ślub przed wyjazdem. Przez pięć lat..."

„Jednak powinna ukończyć studia, a potem wziąć ślub" — rzekł starszy.

„Jakże tak?" — zaprotestowała matka, współczując córce.

„Oczywiście, że powinni wziąć ślub!" — rzekł pastor.

„A co z nauką? Najpierw studia, potem ślub."

„Zapytajmy i w tej sprawie stron" — pastor znów sięgnął po nowy styl. „A pan, panie Hyeongsik, co pan myśli?"

„Skąd mam wiedzieć?"

„No to kto ma wiedzieć?" — pastor uśmiechnął się.

Hyeongsik roześmiał się i zamilkł.

Pastor zwrócił się do Seonhyeong:

„A ty co myślisz?"

Seonhyeong roześmiała się w duchu. Lecz milczała.

Pastorowi zrobiło się nieco niezręcznie. Strona opowiadająca się za ślubem nie miała żadnych argumentów, strona przeciwna też ich nie miała. Skoro samo małżeństwo postanowiono bez żadnego konkretnego powodu czy przekonania, to tym bardziej nie było powodu, by decydować o ślubie przed studiami czy po nich. Postanowiono o małżeństwie jakby dla żartu, a także dla żartu ustalono, że ślub odbędzie się po studiach. I wszyscy byli przekonani, że postąpili w najzupełniej racjonalny sposób. Że kierował nimi Duch Święty. Cóż za niebezpieczna sprawa.

🙝 🙟

Hyeongsik wyszedł za bramę domu Kim Jangro. Wilgotne, letnie nocne powietrze owiało jego spocone ciało jak ogień, przynosząc mu niezwykłą ulgę i przyjemność. Spoglądając to na migoczące gwiazdy, to na lampy w domach, to na twarze przechodniów, wracał do domu z niezrównaną radością w sercu. Czuł, jakby w jego życiu nastała wiosna. Seonhyeong została jego żoną. Stała się jego własnością, którą może kochać bez umiaru. Mógł pojechać do Ameryki, wstąpić na uniwersytet, zostać magistrem, potem doktorem. Mógł z ukochaną Seonhyeong podróżować tym samym pociągiem, tym samym statkiem, razem pojechać do Ameryki, mieszkać w jednym domu, uczyć się w jednej szkole. Ach, cóż to będzie za radość! A po ukończeniu nauki, ramię w ramię z Seonhyeong, tym samym statkiem i tym samym pociągiem wrócą do ojczyzny, by przyjąć hołdy i podziw wszystkich. Ach, cóż to będzie za rozkosz! Potem zamieszkają w pięknym, czystym domu z widokiem, postawią fortepian, powieszą skrzypce i będą żyć razem z Seonhyeong. Wiecznie się kochając, wiecznie szczęśliwi... Ach, cóż to będzie za radość!

Hyeongsik cieszył się jak dziecko. Nie tylko przyszłość go radowała — sama myśl o niej sprawiała mu nieopisaną przyjemność. Aby przedłużyć to rozmyślanie, celowo skręcił przed Gwanghwamun, przeszedł przez Jongno, minął Park Pagody... i wrócił do domu, jakby żal mu było, że powrót następuje zbyt szybko. W jego sercu, przed oczami miał wyryty obraz Seonhyeong siedzącej z pochyloną głową. Im dłużej nań patrzył, tym bardziej go kochał, tym bardziej mu się podobała.

Hyeongsik zawahał się na chwilę przed bramą. Pomyślał, że nie jest już człowiekiem, który przez taką bramę wchodzi i wychodzi. Nagle poczuł się wyniesiony i wywyższony. Uderzył pięścią w bramę, roześmiał się sam do siebie i wszedł na podwórze.

Staruszka i Useon siedzieli na ganku, rozmawiając. Gdy zobaczyli Hyeongsika, zerwali się na równe nogi. Useon trzasnął Hyeongsika w ramię i roześmiał się:

„No i jak?"

Hyeongsik przybrał obojętną minę.

„O czym mówisz?"

„No coś ty taki..." — Useon nie dokończył.

„I cóż?" — zapytała staruszka z uśmiechem. „Udało się?"

„O co chodzi?" — Hyeongsik też się uśmiechnął.

„Opowiadaj wszystko po kolei! Poszedłeś, zjadłeś kolację... a potem?"

„Napiłem się wody..."

„A potem?"

„Rozmawialiśmy..."

„A potem?"

„Wróciłem!"

„Ech, gadaj od razu!" — Useon chwycił ramię Hyeongsika i wykręcił je. „Będziesz gadał czy nie?"

„Ajj, dobrze... dobrze... powiem... powiem."

Useon puścił ramię.

„No o czym mam mówić?" — zapytał Hyeongsik.

„Chcesz, żebym cię na kołku powiesił?" — Useon znów mocno wykręcił mu ramię.

„Dobrze, dobrze, już... już powiem."

„No to mów!" — Useon nie puszczał ramienia, domagając się potwierdzenia.

„Zaczekaj. Zapalę lampę i usiądziemy, to pogadamy" — rzekł Hyeongsik, zapalając lampę w swoim pokoju, po czym zdjął kapelusz i płaszcz, rzucając je w kąt. Lecz gest ten różnił się od porannego.

Staruszka wzięła kapciuch i fajkę i przeszła do pokoju Hyeongsika. Useon także zapalił papierosa i wachlując się kapeluszem po piersiach, nogach i plecach, czekał, aż Hyeongsik zacznie mówić. Hyeongsik uśmiechnął się.

„Jestem zaręczony."

„A ślub kiedy?"

„Po ukończeniu studiów."

„Po studiach? To znaczy po powrocie z Ameryki?"

„Tak, za pięć lat."

„Za pięć lat?" — staruszka zdziwiła się, wyjmując fajkę z ust. „Za pięć lat, na stare lata? Cóż to za pomysł!"

Komentarze