Tellura
← Powrót do powieści

V (2/2)

Rozdział 39 · 1179 słów · ~6 min czytania

 — Bośmy do tej pory cierpliwie ciężkie sąsiedztwo znosili. Ale Mistrz nasz potrafi wymierzyć sprawiedliwość.

 — Zasię Mistrzowi i wam od Mazowsza!

 — Za mistrzem stoją Niemcy i cesarz rzymski.

 — A za mną król polski, któremu więcej ziem i narodów podlega.

 — Czy Wasza książęca Mość chce wojny z Zakonem?

 — Gdybym chciał wojny, nie czekałbym was na Mazowszu, jeno szedł ku wam, ale i ty mi nie groź, boć się nie boję.

 — Cóż mam donieść Mistrzowi?

 — Wasz Mistrz o nic nie pytał. Mów mu, co chcesz.

 — Tedy sami wymierzym karę i pomstę.

 Na to książę wyciągnął ramię i począł kiwać groźnie palcem przy samej twarzy Krzyżaka.

 — Waruj się! — rzekł stłumionym przez gniew głosem — waruj się! Jam ci pozwolił wyzwać Juranda, ale gdybyś z wojakiem zakonnem wdarł mi się do kraju, tedy na cię uderzę — i więźniem, nie gościem, tu osiędziesz.

 I widocznie cierpliwość jego była już wyczerpana, gdyż cisnął ze wszystkich sił czapką o stół i wyszedł z izby, trzasnąwszy drzwiami. Krzyżacy pobledli ze wściekłości, a pan de Fourcy spoglądał na nich jak błędny.

 — Co tedy będzie? — spytał pierwszy brat Rotgier.

 A Hugo de Danveld przyskoczył niemal z pięściami do pana de Fourcy.

 — Po coś powiedział, że wyście pierwsi naśli Juranda?

 — Bo prawda!

 — Trzeba ci było zełgać.

 — Jam tu przyjechał bić się, nie łgać.

 — Tęgo się biłeś — ni słowa!

 — A tyś to nie pomykał przed Jurandem do Szczytna?

 — Pax! — rzekł de Löwe. — Ten rycerz jest gościem Zakonu.

 — I wszystko jedno, co rzekł — wtrącił brat Godfryd. — Bez sądu nie skaraliby Juranda, a na sądzie rzecz by musiała wyjść na wierzch.

 — Co tedy będzie? — powtórzył brat Rotgier.

 Nastała chwila milczenia, poczem zabrał głos surowy i zawzięty Zygfryd de Löwe.

 — Trzeba z tym krwawym psem raz skończyć! — rzekł. — De Bergow musi być z więzów wydobyty. Ściągniem załogi ze Szczytna, z Insburka, z Lubowy, wezwiem chełmińską szlachtę i uderzym na Juranda... Czas z nim skończyć!

 Lecz przebiegły Danveld, który umiał każdą rzecz na obie strony rozważyć, założył ręce na głowę, namarszczył się i po namyśle rzekł:

 — Bez pozwolenia Mistrza nie można...

 — Jeśli się uda, to Mistrz pochwali! — ozwał się brat Godfryd.

 — A jeśli się nie uda? Jeśli książę ruszy kopijników i uderzy na nas.

 — Jest pokój między nim i Zakonem: nie uderzy!

 — Ba! jest pokój, ale my go pierwsi naruszym. Załogi nasze przeciw Mazurom nie wystarczą.

 — To Mistrz ujmie się za nami, i będzie wojna.

 Danveld znów się namarszczył i zamyślił:

 — Nie! nie! — rzekł po chwili. — Jeśli się uda, Mistrz będzie w duchu rad... Pójdą posły do księcia, będą układy, i ujdzie nam bezkarnie. Ale w razie klęski, Zakon nie ujmie się za nami i wojny księciu nie wypowie... Innegoby na to trzeba Mistrza... Za księciem stoi król polski, a z nim Mistrz nie zadrze...

 — Wszelako wzięliśmy ziemię Dobrzyńską — to widać nie strach nam Krakowa.

 — Bo były pozory... Opolczyk... Wzięliśmy niby zastaw, a i to...  Tu obejrzał się naokół i zniżonym głosem dodał:

 — Słyszałem w Malborgu, iż gdyby wojną grozili, to byle nam zastaw wrócono — oddamy.

 — Ach! — rzekł brat brat Rotgier — gdyby tu między nami był Markward Salzbach, albo Szomberg, który szczenięta Witoldowe wydusił — ci znaleźliby radę na Juranda. Cóż Witold! namiestnik Jagiełłów! Wielki kniaź, a pomimo tego Szombergowi nic... Wydusił Witoldowi dzieci — i nic mu!... Zaprawdę, brak między nami ludzi, którzy na wszystko potrafią znaleźć sposób.

 Usłyszawszy to, Hugo de Danveld wsparł łokcie na stole, głowę na rękach i na długi czas zatopił się w rozmyślaniu. Nagle rozjaśniły mu się oczy, obtarł wedle zwyczaju wierzchnią dłoni wilgotne, grube wargi i rzekł:

 — Błogosławiona niech będzie chwila, w której wspomnieliście, pobożny bracie, imię mężnego brata Szomberga.

 — Czemu tak? Zaliście coś obmyślili? — spytał Zygfryd de Löwe

 — Mówcie żywo! — zawołali bracia Rotgier i Godfryd.

 — Słuchajcie — rzekł Hugo. — Jurand ma tu córkę, jedyne dziecko, którą jako źrenicę oka miłuje.

 — Ma! Znamy ją. Miłuje i księżna Anna Danuta.

 — Tak. Otóż słuchajcie, gdybyście porwali tę dziewkę, Jurand oddałby za nią nie tylko Bergowa, ale wszystkich jeńców, siebie samego i Spychów w dodatku!

 — Na krew świętego Bonifacego, przelaną w Dochum! — zawołał brat Godfryd: — byłoby tak, jako mówicie!

 Poczem zamilkli, jakby przestraszeni śmiałością i trudnościami przedsięwzięcia. Dopiero po chwili brat Rotgier zwrócił się do Zygfryda de Löwe:

 — Rozum wasz i doświadczenie — rzekł — równe są męstwu: co tedy o tem mniemacie?

 — Mniemam, że sprawa warta rozwagi.

 — Bo — mówił dalej Rotgier — dziewka jest przyboczną księżnej — ba, więcej, gdyż prawie córką umiłowaną. Pomyślcie, pobożni bracia, jaki powstanie hałas.

 A Hugo de Danveld począł się śmiać:

 — Samiście mówili, — rzekł — że Szomberg wytruł, czy też wydusił Witoldowe szczenięta — i cóż mu za to? Hałas oni z byle przyczyny podnoszą, ale gdybyśmy posłali Mistrzowi Juranda na łańcuchu, czeka nas pewniej nagroda, niż kara.

 — Tak — ozwał się de Löwe: — sposobność do najazdu jest. Książę wyjeżdża, Anna Danuta zostaje tu jeno z dworskiemi dziewki. Jednakże najazd na dwór książęcy w czasie pokoju — nie byle sprawa. Dwór książęcy — nie Spychów. To znów, jak w Złotoryi! Znów pójdą skargi do wszystkich królestw i do Papieża, na gwałty Zakonu; znów odezwie się z groźbą przeklęty Jagiełło, a mistrz — znacie go przecie: rad on uchwyci, co się da chwycić, ale wojny z Jagiełłą nie chce... Tak! krzyk się podniesie we wszystkich ziemiach Mazowsza i Polski.

 — A tymczasem kości Juranda zbieleją na haku — odparł brat Hugo. — Kto wreszcie mówi wam, by ją tu, z dworca, z pod boku księżnej, porywać?

 — Przecie nie z Ciechanowa, gdzie prócz szlachty jest trzystu łuczników.

 — Nie. Ale zali Jurand nie może zachorzeć i przysłać ludzi po dziewkę? Nie wzbroni jej wtedy księżna jechać, a jeśli dziewka w drodze przepadnie, kto powie wam, lub mnie: „Tyś ją porwał!“

 — Ba! — odrzekł zniecierpliwiony de Löwe — sprawcie, by Jurand zachorzał i dziewkę wezwał...

 Na to uśmiechnął się z tryumfem Hugo i odrzekł:

 — Mam ci ja u siebie złotnika, który z Malborka za złodziejstwo wypędzon, w Szczytnie osiadł i który każdą pieczęć wyciąć potrafi; mam i ludzi, którzy, choć nasi poddani z mazurskiego narodu pochodzą... Zali mnie jeszcze nie rozumiecie?...

 — Rozumiem! — zawołał z zapałem brat Gotfryd.

 A Rotgier podniósł dłonie do góry i rzekł:

 — Niech ci Bóg szczęści, pobożny bracie, bo ni Markwart Salzbach, ni Szomberg, nie znaleźliby lepszego sposobu.  Poczem przymrużył oczy, jakby chciał dojrzeć coś dalekiego:

 — Widzę Juranda, — rzekł — jako z powrozem na szyi stoi przy Gdańskiej bramie w Malborgu i jako kopią go nogami knechty nasze...

 — A dziewka zostanie służką Zakonu — dodał Hugo.

 Usłyszawszy to, de Löwe zwrócił surowe oczy na Danvelda, on zaś uderzył się znów wierzchem dłoni w usta i rzekł:

 — A teraz do Szczytna nam jak najprędzej!

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Henryk Sienkiewicz.

Komentarze